ViaStratova

Home » Posts tagged 'Turkije'

Tagarchief: Turkije

Turks vet

2000 Turkije fietsenOnze vakantie loopt ten einde als het freewheel van Bert’s fiets kuren begint te vertonen. Erger zelfs: het functioneert helemaal niet meer. Zolang we heuvelop gaan of over een redelijk vlakke weg rijden, is er niets aan de hand. Maar bergafwaarts gaan en dan heel snel moeten ronddraaien met je benen, is echt niet fijn. Bert kan en wil de boel repareren. Dan hebben we wel wat kogellagervet nodig en dat zit niet in onze standaard reparatie-uitrusting. Gelukkig zijn we op zaterdagmiddag in het stadje Yozgat. De winkels lijken hier soort bij soort gerangschikt te zijn. Na de groentewinkels en supermarktjes, zijn er vele met huishoudelijke artikelen en gereedschap. Er is van alles te koop, maar het vet dat we zoeken, lijkt er niet te zijn.

Met ons woordenboekje, het gebruikelijke handen- en voetenwerk en de onmisbare hulp van de plaatselijke bevolking stappen we even later bij een fietsenmaker binnen. Een onooglijk klein en rommelig zaakje. De ene helft bestaat uit roestige fietsen die op herstel wachten. Voor de andere helft komt de redding wellicht al te laat. In de chaos werken twee mannen die beiden een en al aandacht hebben voor ons, twee westerlingen. Weer noemen we het woord voor ‘vet’ uit het woordenboekje: “yağ”. Vragende blikken en een groot aantal suggesties volgen. De ene man wijst een nieuwe fiets aan, de ander de ketting. Ze noemen woorden die wij niet verstaan en zeker niet bedoelen. Er komen wat losse onderdelen uit de kast en Bert probeert voor de zoveelste keer uit te leggen wat de bedoeling is: “Kijk, dit onderdeel van mijn fiets werkt niet meer. Straks heb ik die losse kogeltjes en dan…”

Ineens gaat het licht schijnen bij een van de mannen. “Ah, gressia!” roept hij verheugd. Uit een wandrek pakt hij een plastic pot en opent hem. “Tamam!”, roept Bert. Hij herhaalt het woord: “gressia”. Het klinkt zo vertrouwd, net zoals het Engelse ‘grease’. Dit is het vet dat we nodig hebben. Dan gaat alles razendsnel. Uit de vuilnisbak wordt een stukje plastic gevist, een oude spaak dient als lepel. “Genoeg?”, vraagt de man met zijn ogen. Het is perfect zo. Met een groot stuk krant om het plastic bolletje heen wordt het verpakkingsritueel afgerond. Voor de vorm sta ik klaar met mijn portemonnee. Maar eigenlijk weet ik het antwoord al: “Nee hoor, graag gedaan, het was ons een eer.” Maar dan in het Turks.

 

Kijken, horen, ruiken

scannen0002

De eerste dag van een buitenlandse fietsvakantie is nooit de beste, zo is mijn ervaring. De wegen rond de luchthaven zijn te druk, de routekaart en de gebruikte schaal nog onbekend. Een uurtje fietsen vanaf het vliegveld van Ankara, zo is deze keer onze inschatting, moeten we een aardig kampeer- of slaapplekje kunnen vinden. Maar nee, ook dat zit altijd tegen, zo’n eerste dag. “Geen camping, geen pension hier in de buurt”, laat de pompbediende weten als we het hem vragen. “En voor een hotel moet je naar Ankara”, hetgeen onze bedoeling absoluut niet is.

Na enig nadenken en overleg met een collega doet hij ons echter een voorstel. Aan de achterkant van het benzinegebouw is een kamertje dat we voor een enkele nacht kunnen gebruiken. We lopen met hem mee om te zien wat hij voor ons in petto heeft. En inderdaad: een prima plek om te slapen, zo lijkt het. Een kamer van drie bij drie meter, met in een van de hoeken een kleed op de vloer en een schildering op de muur. Dat moet richting Mekka zijn!

Als wij tevreden zijn met dit aanbod en onze gastheer vertrokken is, bekijken we ‘ons kamertje’ nog eens beter. Het ziet er inderdaad schattig uit. Maar je ogen kunnen alleen iets zien. De werkelijkheid is meer. Niet alleen kijken, maar ook ruiken en horen. Wat we zien is een keurig ingericht en schoon kamertje. Wat we horen is een ronkende dieselmotor vlak achter het kapotte raampje. Wat we ruiken is de bijbehorende diesellucht, die de stank van het damestoilet iets verderop nog overtreft. Daarna lukt het niet meer om alleen te kijken. Horen en ruiken krijgen de overhand. We kijken elkaar aan en weten: we fietsen nog even een stukje door.

Een half uur later zetten we onze fiets neer op de benedenverdieping van één van de vele huizen die hier in aanbouw zijn. Het is een zooitje en het ziet er dus niet uit, maar het horen en ruiken zijn hier dik in orde. De eerste nacht in Turkije, we slapen tevreden in.