ViaStratova

Home » Ver weg

Categorie archief: Ver weg

Vredesvogel

img_5860

Deze dagen is er meer nieuws dan gewoonlijk uit Colombia. De regering en rebellenbeweging FARC tekenden een vredesverdrag. Maar pas als de bevolking ermee instemt tijdens een referendum, wordt het akkoord echt van kracht.

Zulke berichten doen me altijd terugdenken aan onze reis door Zuid- en Midden Amerika, een paar jaar terug. Lang niet alle plaatsen in Colombia voelden veilig. In de stad Cali werden we gewaarschuwd op straat en voelde het ’s avonds onprettig. En meer dan eens waren er herinneringen aan geweld van de afgelopen halve eeuw.

In Medellin, de een na grootste stad, staan veel beelden van de Colombiaanse schilder/beeldhouwer Fernando Botero. Mensfiguren met enorme billen en dijen. Zijn dieren hebben net zulke bijzondere proporties. De meeste beelden zien er koddig uit. Als je er een paar van gezien hebt, herken je Botero’s stijl direct.

De twee vogelbeelden maakten grote indruk op mij. De ene net zo heerlijk bol als de mannen- en vrouwenfiguren. Oorspronkelijk stond-ie er alleen, om een kaal plein wat op te vrolijken. Maar inmiddels zit er een heel ander verhaal aan vast. Bij een aanslag in 1995 was een bom geplaatst tussen de poten van de vogel. De scherven van het bronzen beeld zorgde voor een bloedbad en 23 doden. De Vredesvogel (!) was slachtoffer nummer 24. Het beeld van de opgeblazen vogel is blijven staan, zoals Botero eiste; het is een eerbetoon aan de slachtoffers. Een paar jaar later schonk hij zijn stad een nieuwe vogel. Ze staan nu zij aan zij.

Al die jaren is Colombia een land gebleven van veel oorlog. Ik hoop dat het verdrag en het referendum de aanzet zijn voor echte vrede. Daar is heel wat meer voor nodig dan handtekeningen op papier. Ook twee Vredesvogels.

img_5859

Sandalen

scannen0003

“Het is heel gevaarlijk om te fietsen met sandalen, zoals jullie doen.” We krijgen een ongevraagde advies van een mede-fietser in Maleisië, die al lange tijd onderweg is.

Het maakt me altijd nieuwsgierig als een onbekende zo’n advies geeft. Wij fietsen al maanden met open schoenen. In landen met hoge temperaturen moet ik er niet aan denken om met sokken en dichte schoenen te rijden. Waarom zouden we dat moeten veranderen?

De reden wordt al snel duidelijk: “Een paar maanden geleden heb ik mijn voet gebroken. Het maakte dat ik wekenlang in het ziekenhuis lag en nog steeds heb ik last van de breuk. Vandaar dat ik hier echt niet meer fiets met open schoenen.”

Toch overtuigt dit me niet. Wat was was de oorzaak van die breuk? Ook dat weet de man in een paar zinnen te vertellen. “Ik fietste ’s nachts, zonder licht. En toen reed ik over een dode hond. Zo ben ik gevallen. Met dichte schoenen was mijn voet vast niet gebroken”, besluit hij.

Dan is het onze tijd voor adviezen. De belangrijkste twee passen we al jaren toe: Nooit fietsen zonder verlichting als het donker is. Ook niet ’s nachts doorfietsen tijdens een buitenlandse vakantie. En over een dode hond heen fietsen? Dat moet je al helemaal niet doen!

 

 

 

Regen op zaterdag

scannen0006Het regent niet vaak op zaterdag en dat is maar goed ook. Ergens in september gebeurde het voor het eerst dit jaar en gisteren heb ik weer een kruisje moeten zetten op de kalender. Géén weer om een heel eind te fietsen of te wandelen. Géén zin om te winkelen of te klussen in huis. Wat dan? Vakantiefoto’s plakken!

Bij het bekijken van de foto’s vergeet ik dat buiten de regen met bakken uit de hemel valt. Ik mijmer weg en denk terug aan al die dagen dat de zon in Frankrijk bijna onbeperkt leek te schijnen. Al bij het opstaan staat hij hoog aan de hemel en dat blijft zo tot de avond. Dan genieten we van wijn, lokale kaasjes en olijven. We fietsen bijna vier weken lang, eten elke dag gebak en stapelen zo energie om al die cols te kunnen bestijgen. De eerste keren is een top die vier kilometer verderop ligt, nog een hele prestatie. Een paar dagen later gaan we onbekommerd van start bij het bordje dat aangeeft dat er nog acht kilometer te gaan is tot de piek. Naar boven rijden is hard werken, vind ik, naar beneden is het alleen maar genieten. Dan lijkt er dubbel zoveel tijd te zijn om rond te kijken. We zien dorpjes die vastgekleefd lijken aan de bergen, de Mont Ventoux van alle kanten, eindeloze hoeveelheden linden­bloesem en rijpe kersen. We rijden tussen grote kuddes schapen en geitjes, maar ook langs velden met felgele bremstruiken. “Ik moet me altijd blijven herinneren hoe de geur is”, denk ik als Bert daar een foto van me maakt.

Ik schrijf die zin op bij een foto in mijn album: ik op de fiets, tussen al dat stralende geel. Buiten regent het nog steeds en wordt het donker. Nog lang niet alle foto’s zijn ingeplakt. Het moet vaker regenen op zaterdag. [1999]

Happy New Year!

2012-02-22_12

31 december 2001. We zijn in Qui Nhon, Vietnam. Oudjaarsavond in deze kuststad lijkt bijzonder te worden. In de loop van de middag wordt op een plein vlak bij ons hotel een groot podium opge­bouwd. Aan het begin van de avond krijgen we zowaar een afwisselend programma te zien: zang en dans van zo’n vijftig schoolkinderen, een solozangeres in een feestelijke jurk en Vietnamese dans. Voor de Vietnamezen lijkt dit een gebeurtenis waar je beslist niet lopend heen gaat. Het is meer een drive-in voor­stelling, want iedereen blijft hier op zijn fiets of brommertje zitten. En bepaald niet alleen, want op elk rijwiel is plaats voor drie of vier. Vader bestuurt, moeder zit achterop en de kinderen zitten voorop of tussen hen in.

Werkelijk iedereen lijkt gekomen te zijn, om het schouwspel te zien. Het is druk, heel druk. Voor een tijdje is het leuk, dat ingeklemd staan in de mensenmassa. Maar als een aantal jongens op een vervelende manier probeert onze aandacht te trekken, besluiten we wat te gaan eten. Straks kunnen we dan de rest van de voorstelling wel zien, is mijn verwachting. Maar niets is minder waar. Als we na tienen terugkomen is het hele plein leeg en hangen er alleen nog de bekende lichtjes: ‘Happy New Year’ en ‘2002’. Toch bijzonder dat er aandacht wordt geschonken aan ‘onze’ jaarwisseling, want voor de Vietnamezen breekt half februari het echte nieuwjaars­feest pas los. Wij houden de stille plein daarom voor gezien en gaan terug naar onze hotelkamer.

Wonderlijk genoeg is het ons intussen wel gelukt wat lekkere dingen te kopen. Zo kunnen we oud en nieuw in stijl vieren, met onze favoriete fruitwijn (kost ongeveer anderhalve gulden en smaakt naar port; niet gek) en twee soorten bolletjes van de bakker, die met wat goede wil door kunnen gaan voor appelflappen en olie­bollen zonder krenten. Pratend over het voorbije jaar en plannen makend voor het volgende, schuiven de wijzers van de klok naar twaalf uur. We zijn stil en luisteren verwachtingsvol naar geluiden van buiten. Niets, niets, helemaal niets. Dan begin ik zelf maar een geweldige serie klappers, vuurpijlen, donderslagen en gillende keuken­meiden te imiteren. 2002 is voor ons begonnen. Proost!

Kijken, horen, ruiken

scannen0002

De eerste dag van een buitenlandse fietsvakantie is nooit de beste, zo is mijn ervaring. De wegen rond de luchthaven zijn te druk, de routekaart en de gebruikte schaal nog onbekend. Een uurtje fietsen vanaf het vliegveld van Ankara, zo is deze keer onze inschatting, moeten we een aardig kampeer- of slaapplekje kunnen vinden. Maar nee, ook dat zit altijd tegen, zo’n eerste dag. “Geen camping, geen pension hier in de buurt”, laat de pompbediende weten als we het hem vragen. “En voor een hotel moet je naar Ankara”, hetgeen onze bedoeling absoluut niet is.

Na enig nadenken en overleg met een collega doet hij ons echter een voorstel. Aan de achterkant van het benzinegebouw is een kamertje dat we voor een enkele nacht kunnen gebruiken. We lopen met hem mee om te zien wat hij voor ons in petto heeft. En inderdaad: een prima plek om te slapen, zo lijkt het. Een kamer van drie bij drie meter, met in een van de hoeken een kleed op de vloer en een schildering op de muur. Dat moet richting Mekka zijn!

Als wij tevreden zijn met dit aanbod en onze gastheer vertrokken is, bekijken we ‘ons kamertje’ nog eens beter. Het ziet er inderdaad schattig uit. Maar je ogen kunnen alleen iets zien. De werkelijkheid is meer. Niet alleen kijken, maar ook ruiken en horen. Wat we zien is een keurig ingericht en schoon kamertje. Wat we horen is een ronkende dieselmotor vlak achter het kapotte raampje. Wat we ruiken is de bijbehorende diesellucht, die de stank van het damestoilet iets verderop nog overtreft. Daarna lukt het niet meer om alleen te kijken. Horen en ruiken krijgen de overhand. We kijken elkaar aan en weten: we fietsen nog even een stukje door.

Een half uur later zetten we onze fiets neer op de benedenverdieping van één van de vele huizen die hier in aanbouw zijn. Het is een zooitje en het ziet er dus niet uit, maar het horen en ruiken zijn hier dik in orde. De eerste nacht in Turkije, we slapen tevreden in.